داره از قبیله ی ما یکی یکی کم میشه

                  هر چی دوست داشتم و دارم راهی عدم میشه

هر چی دوست داشتم و دارم راهی عدم میشه....

مثل ابرای زمستون دلم از غصه پره

                     شیشه ی نازک دل منتظر تلنگره

"تنها چیزی که نیاز داریم تا زنده بمونیم، اینه که یه نفر واقعاً عاشقمون باشه و تو منو داری، برای همیشه"

                                                                                 قسمتی از نامه پنلوپه به دزموند

                                                                                 سریال لاست، فصل 2 قسمت 24                                          

                    زمان دست تو افتاده

          تماشا کن

                   سکوت تو عجب عمقی به شب داده

          تمام خونه پر میشه

                   از این تصویر رویایی

         تماشا کن، تماشا کن

                  چه بیرحمانه زیبایی...

می توان گل را زیرپا له کرد. اما بوی عطر آن در فضا را نمی توان کشت.

                                                                                                  ولتر

دیروز در تمامی برنامه های خبری، گزارشی از جنایت هولناک یک مرد اتریشی در مورد دخترش مخابره شد که هر انسان نرمال و عاقلی از شنیدن اون شوکه میشد. آقای جوزف فریتزل اهل اتریش به مدل 24 سال دخترش الیزابت رو در زیرزمین خانه اش حبس کرده بود و از 14 سالگی به او تجاوز می کرد و 7 بار دخترش رو حامله کرد و در مورد مرگ یکی از فرزندان دخترش هم سستی کرد و بطور غیر مستقیم باعث مرگ نوزاد شد. اونکه میدونست نوزاد جدید دخترش از مشکل تنفسی رنج میبره، نوزاد رو به بیمارستان نبرد تا در نهایت نوزاد بیچاره جونشو از دست بده...

در طول این 24 سال وی دخترش رو در زیر زمین خونه زندانی و بارها به دخترش تجاوز کرده و هیچ چیزی به همسرش نگفته بود و حتی الیزابت رو مجبور کرده بود که نامه ای بنویسه به این مضمون که از خونه فرار کرده و نمیخواد به خونه برگرده. خبر وحشتناکی هست. آدم از تصور جنایات این پدر اتریشی چندشش میشه. اینکه برای 24 سال آزادی رو از انسانی سلب بکنی و هر روز اون رو مورد آزار و اذیت قرار بدی و در نهایت هم اسم خودت رو بذاری پدر. سرانجام دادگاه دیروز برای آقای فریتزل حکم صادر کرد و اون رو به حبس ابد محکوم کرد.

* * *

گرچه این مورد خیلی وحشتناک و نادره اما به نظرم از این دست پدرها کم نداریم. پدرهایی که بصورت جسمی و فیزیکی به دخترشون تجاوز نمی کنن اما از لحاظ فکری و روانی اونقدر فرزندانشون رو تحت سلطه و شکنجه قرار میدن که فرقی با تجاوز جسمی نداره.

پدرانی که حتی آزادی انتخاب مسیر زندگی، انتخاب همسر و خیلی موارد دیگه رو به فرزندانشون نمیدن و فرزندشون رو درون فکر محدود خودشون زندانی می کنن و با محدودیت ها و قیدو بندهای بی مورد هر روز روان فرزندشون رو مورد تجاوز قرار میدن. امثال آقای فریتزل کم نیستند، حتی در ایران، حتی دور و بر خودمون... کافیه دقیقتر نگاه کنیم...

واقعاً میشه به چنین انسانهایی گفت پدر؟